29/9/10

Pelo curto

Acórdome de cando me cortaron o pelo curtiño de todo, como un neno. Cheguei a casa e metinme na bañeira. Nunca esquecerei a temperatura da auga, que me fervía na pel, e o peso exacto da melancolía.

3 comentarios:

sombra do aire na herba dijo...

Ese día tivo que desaparecer o mundo, pero non nos enteramos.

abm dijo...

Como pode pesar tanto o pelo?

zeltia dijo...

E eu. A miña longa melena trasquilada ós 11, só porque no hospital non me habian querer peinar...
A almofada daquela cama de metal, en vez de ter pelo espallado, como lle corresponde a calquera almofada de nena, enchoupouse de bágoas e soidade naquela primeira noite.